* ( 377 - وفات مرحوم شيخ محمد رضا نحوى - ره ) * خانوادهء نحوى جماعتى هستند از مردم نجف كه چندين نفر از رجال علم و ادب در مائه دوازدهم و سيزدهم از آنها بهم رسيده‌اند ، و همواره ما بين حله و نجف رفت و آمد مىكنند ، و ازاين‌رو آنها را نجفى و حلى هر دو مىخوانند ، چنان كه نيز به نحوى و شاعر معروف مىباشند . و شيخ محمد رضا فرزند شيخ ابو الرضا أحمد بن شيخ حسن خياط نحوى نجفى است . مرحوم شيخ احمد از اجله رجال علم و ادب و شعراء عراق عرب بوده ، و در سنه 1183 وفات كرده و در نجف دفن است ، و در « الكنى و الالقاب ، ج 1 » ضمن ابو الحسن در سنه 1173 گفته . فرزندش مرحوم شيخ محمد رضا صاحب عنوان ، هم از شعرا و ادباء آن سامان است ، و هماره با مرحوم سيد بحر العلوم معاشر و مصاحب بوده ، و منظومات چندى دارد ، از آن جمله : اول « تخميس قصيدهء بانت سعاد كعب بن زهير » در مدح حضرت رسول ( صلى اللّه عليه و آله ) . دويم « تخميس قصيدهء بردهء بو صيرى » نيز در مدح آن جناب ( ص ) . سيم « تخميس قصيدهء مقصورهء ابن دريد » كه آن را قلب بمدح سيد بحر العلوم نموده ، انجام آن 12 ع 1 سنه 1212 . و از جملهء اشعار او قصيده‌ئى است كه آن را با پدر خود شيخ أحمد در موقعى كه به زيارت سامره مىرفته‌اند در راه بنظم آورده‌اند ، كه مصارع اوائل آن را شيخ احمد و أواخر آن را شيخ محمد رضا سروده‌اند ، و اينك اين چند فرد از آن نوشته شد : 1 - أرحها فقد لاحت لديك المعاهد * و عما قليل للديار تشاهد 2 - و تلك القباب الشامخات ترفعت * و لاحت على بعد لديك المشاهد 3 - و قد لاحت الاعلام أعلام من لهم * حديث المعالى قد رواها مجاهد 4 - حثثنا اليها العيس قد شفها النوى * و قد أخذت منها الثرى و الفدافد 5 - مصاب المطايا عندنا فرحة اللقا * مصائب قوم عند قوم فوائد 6 - تؤم ديارا يحسد المسك تربها * و تغبط حصباء بهن القلائد